Kalanların Ardından/Gitmeler'e
Gülay/Kalanların Ardın'dan derken, Gitmelere yazıyorum...Kimse bilmemeli üşüdüğümü(!)
Aramızda kalsın.
Sonbaharın koparışını daldan yaprakları, sineme çektim. Yudum yudum hissettim daldaki yaprağın acısını, sararıp solmasını, kopmasını.
Sırf bu yüzden, bu sert kış üşütmüyor içimi.
Sırf bu yüzden bahardan kalmayım diyorum sararıp solduğumu söyleyenlere.
Bir dal ucunda, buz kırağı olsam ve düşsem bir damla suyla, acıtmaya gücüm yetmez taşları. Çünkü o taşlar ve ben daldan kopmak zorunda kalan yaprakların acısını taşıyoruz.
Sonbaharı.
Ayrılık acısını.
Ve her şarkıda, ayrılığı anlıyor, ayrılığa susuyoruz/ ağlayarak...
Yalın düş, mutluluk çıplak.
Kalsın geride bu aşk, anma adımı
Eğdirme başımı, yar sana ben kendim kurban edeyim
Mal etme özümü, sevdamı sineme gömüp giderim.....
Ayaz vuruyor yüreğimin tellerine, çıkmıyor sesim soluğum.
"Ben seni..."
diye başlayan sözlerim yitik.
Pılı pırtısı ortada kalarak düşlerin, bitiyorsun. Yine iniyor gözlerimden yaş dedikleri. Dokunsan diyorum, kıyamazsın bit[ir]meye...
Gözlerimde gözlerini görmekten kaçırışından belliydi. Giderken aslında sen, bir yanın bende kalacak diye, ayrılıktan korkuyorsun.
Yokla geçmişinin ceplerini sevgili. Hangi mutluluğa yakışmadığımızı söyle(!) Bak hissediyor musun, kendi düşlerinin yoksunluğuna yenilirken, benden çok d/üşüyorsun.
Beden ayazda karda, yürek ağrıda harda
Ah...tam da gelmişken sevdalı, baharda olur mu veda
Ah...tam da gelmişken sevdalı, baharda olur mu veda
Bilmez bi vefa